""بر مدار خورشید""

برای مطالعه این اشعار به آدرس http://1d.blogfa.com مراجعه کنید

                    گفتم که علومت به دو صد رایت نگنجد           

                                                                                                                                                                                                                                 پهنای خیالت به وب و سایت نگنجد

                   از سادگی ام حافظه صد گیگ خریدم

                                                                                                                    غافل که به مغزت دو مگابایت نگنجد

باز باران با

می خورد بر بام خانه
یادم آید کربلا را
دشت پر شور و نوا را
گردش یک روز غمگین
گرم و خونین
لرزش طفلان نالان
زیر تیغ و نیزه ها را

باز باران با صدای گریه های کودکانه
از فراز گونه های زرد  و عطشان
با گهرهای فراوان
می چکد از چشم طفلان پریشان
پشت نخلستان نشسته
رود پر پیچ و خمی در حسرت لب‌های ساقی
چشم در چشمان هم آرام و سنگین
می چکد آهسته از چشمان سقا
بر لب این رود پیچان
باز باران
باز باران با ترانه
آید از چشمان مردی خسته جان
هیهات بر لب
از عطش در تاب و در تب
نرم نرمک می چکد این قطره ها روی لب
شش ماهه طفلی
رو به پایان
مرد محزون
دست پر خون می فشاند
از گلوی نازک شش ماهه
بر لب های خشک آسمان با چشم گریان
باز باران
باز هم اینجا عطش
آتش شراره

جسمها   افتاده بی سر پاره پاره
می چکد از گوشها باران خون و کودکان بی گوشواره
شعله در دامان و در پا می خلد خار مغیلان
وندرین تفتیده دشت و سینه ها برپاست طوفان
دستها آماده شلاق و سیلی
چهره ها از بارش شلاق‌ها گردیده نیلی

وندرین صحرای سوزان
می دود طفلی سه ساله
پر زناله
پای خسته
دلشکسته
روبرو بر نیزه ها خورشید تابان
می چکد از نوک سرخ نیزه ها
بر خاک سوزان
باز باران باز باران
قطره قطره می چکد از چوب محمل
خاک‌های چادر زینب به آرامی شود گل
می رود این کاروان منزل به منزل
می شود از هر طرف این کاروان هم سنگ باران
آری آری
باز سنگ و باز باران
آری آری
تا نگیرد شعله ها در دل زبانه
تا نگیرد دامن طفلان محزون را نشانه
تا نبیند کودکی لب تشنه اینجا اشک ساقی
بر فراز خیمه برگونه ها
بر مشک ساقی
کاش می بارید باران

لحظه هاي کاغذي
خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

مرحوم:قیصر امین پور

من آمده ام باده ی رنگین بستانم

فرهادم وکام از لب شیرین بستانم

از کنگره ی عشق تو در بین رقیبان

ازدست تو سیمرغ بلورین بستانم

به نام خدا

شعر موشح ذیل سروده ای است مربوط به ده سال یش. تقدیم به تمامی معلمان دلسوز که سوختند و ساختند تا نبازیم  .

م مهــر تـو در سینـــه ها تا به ابــد پایدار

ع عشــق  نهـادی تو در جان و دلم یادگار

ل لطفِ نگــاه تـو در خاطــره هــا ماندنی

م مشعـل روشنگـری روشنی ات ماندگار

ش شعله ایمــان وعشـق در دلـم افروختی

ع علــم گرفتــه است باهمت تو اعتبــار

ل لفــظِ مــرا بــارور بـارش ابــر تـو کـرد

ه هستیِ بی حاصلان را تو شدی آبشــار

ف فطـرت پاک تو شد مطلب انشـای من

ر روح لطیفـت بُـوَد بـر سـرِ ما سـایه سار

و وصـلِ منـی با خــدا می بریَم تا کجا ؟

ز زمزمه ات زمزمی است روح فزاخوشگوار

ا ای زِ الف گفته تا یاءِ حقیقـت به من

ن نــام تـورا مـی بــرم بعـدِ خــداونـدگار

ر رونق اندیشــه ای مشعـل روشنگـری

ا ای که خـدا کـرده در خلقـت تو شاهکـار

ه هادی روشــن ضمیـر راهنمـای بصیـر

ب باغ خـزان دیـده ام را بـرســان تا بهـار

ش شمع فروزان عشق در ره انسان تویــی

ر راهنـمــای بشــــر در گــذرِ روزگـــار

ی یـاد بـه ما داده ای انچــه که آموختیـم

ت تـربیـت آمــوز مـن نــام تـو آمـوزگـار

شورا های چهار سال قبل و آنچه بر سر اين شهر آمد

زیبا از قیصر امین پور

لحظه های کاغذی

ازعلی رضا قزوه

کلیک کنید

"یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد"

در بــــروی دوستیــــها باز شد

من در عجبم چگونه خلق الناسیم

گفتیم علی علی و بی احساسیم

نشناخته ایم علی و بعد از عمری

بی پرده بگویم که خدا نشناسیم

پنجره های قفس

بر نمی آید از این حنجره دیگر نفسش

پرده انداخته بر پنجره های قفسش

گر چه این وادی دلگیر پر از همهمه است

گوش کن می شنوی بانگ رسای جرسش

خسته افتاده به چشم نگران می نگرد

تا نشیند به صحاری رد فریاد رسش

هیچ دیگر به کسی دل نتواند بستن

کانقدر دیده وفا وکرم از هیچ کسش !

پیش رو موج گران پشت سر آتش ،اکنون

خنده ای تلخ به لب دارد از این پیش وپسش....

                  از دوست شکنجه بی عدد می خواهد

کنکــور بزرگـی است غم عشق و دلم

                  در کـسب نتیجــه زیـر صــد می خواهد

ناگهان دیدم که دورافتاده ام از همرهانم
مانده با چشمان من دودی به جای دودمانم

 ناگهان آشفت کابوسی مرا از خواب کهفی
دیدم آوخ قرنها راه است از من تا زمانم

ناشناسی در عبور از سرزمین بی نشانی
 گرچه ویران خاکش اما آشنا با خشت جانم

می شناسم این همان شهر است ، شهر کودکی ها
خود شکستم تک چراغ روشنش را با کمانم

می شناسم این خیابان ها و این پس کوچه ها را
 بارها این دوستان بستند ره بر دشمنانم

آن بهاری باغ ها و این زمستانی بیابان
 ز آسمان می پرسم آخر من کجای این جهانم ؟

سوز سردی می کشد شلاق و می چرخاند و من
 درد را حس می کنم در بند بند استخوانم

 می نشینم بر زمین سرزمین بی گناهم
مشت خاکی روی زخم خون فشانم می فشانم

 خیره بر خاکم که می بینم ز کرت زخمهایم
می شکوفد سرخ گلهایی  ، شبیه دوستانم

می زنم لبخند و برمی خیزم از خاک و بدین سان
 می شود آغاز فصل دیگری از داستانم

_{عقبگرد.}

شمشیـــر کیست فـــرق تو را چاک می کند

این دست کیست خون به دل  خاک می کند

می گــرید از  حکـــایت این شــام بی سحـر

چشــمی که تیـــغ حادثـــه نمنـــاک می کند

افســانه نیســت پــادشـــهِ سرزمیــــــن مــا

بـا نان خشـک و خون دل امســــاک می کند

مرجــانه زادِ ایـن جمــاعت خوابیـده نیم شب

شــــولای غــــم به قــــامت افــلاک می کند

در ازدحام کوچـــه ســوالی اسـت بی جواب

محراب را ز خــون چه کســی پاک می کند؟

آهنــــگ رستــگـــاریت از آن پگـــــاه ســــرخ

پیــــچیـــــده در نهــــایت و پـــــژواک می کند

موسیـقــی کـــلام تو را هیــچ کــس نداشت

لحــن تــــو زنـــده هـــر دل غمنـــاک می کند

شیــرین تـری از آنچه شنیده است "کوهکن"

بــرتـــــر از آنچـــــه حـــافظــه ادراک می کند

 هر لحظه ای که صنعت بی رحم عصر ما

 می بلعد از طبیعت زیبا کمی دگر

یکباره افتد از غم این درد جانفزا

از چشم گل بروی زمین شبنمی دگر

لبهای آهنی که تکلم نمی کنند

گوید به باغبان که نشین در غمی دگر

در بین دود و آهن و در زیر چرخها

گیرد عزا قناری و گل ماتمی دگر....                                      

 جانا بترس از اینکه همین آدم آهنی

 تبدیل می شود به بنی آدمی دگر.  

مـــــرا  آمــــوخـتــــی آواره باشـــم

بـه درگــاه جنــون  بیچــاره باشـــم

تو خورشیدی مدار عشق با توست

مـــرا بگـــــذار تـا سیــــاره باشـــم

- u - - u - - u - - u خارج نشده است (البته اختیارات شاعری به هر شاعری اختیار

می دهد یک الی چهار مورد این قانون را بطوری که به اصل وزن صدمه نزند نادیده بگیرد)

هجای کشیده با علامت ـــu کلیه ی کلمات یک بخشی که شامل سه حرف یا بیشتر می باشند

می بینیم حرف خ حتی اگر بصورت خی خوانده شود وزن را تغیر نمی دهد.

مفاعیلن  u - - -

مستفعلن  -  - u -   

فاعلاتن -  u - -

فعولن  u  - -

مغتعلن - u u -

فعلاتن   u u - -

فعلن u u -

فاعلن - u -

- u - / - - u - / - - u -

ای ســـریـر سلطــانی  کــرده بـر سرت لانه

مـی زنــد به زلف تـو دسـت عاشقـان  شانه

زین سبو لبی تر کن   امشبی تو ساقی باش

خـوش نشیـن دمـی با  این عاقـلان  دیوانه

خنــده بر لب امشب در بزم عاشقـان بنشین

بـر لبـت شکــوفـا کن خنـده ای صمیمــانه

ای طــراوت بـرگ  سبـــز و رویـش بــاران

تشنــه و پـریشــــانم  رو  نمـا  بـه ویـــرانه

ای  نسیـم رویایـی مانده ام غبار آلود

گـرد غــم ببــر امشـب زیـن سبــو و پیمانه

در کـویـــر تنهــایـی آشنـــای قلبــم باش

دارد ایــن دل تنگـــم حالتـــی غـــریبـانه

یک غزل بخـوان ازعشق یک قصیده ازمستی

بـا نــوای داودی یـک ســــرود مستــــانه.

تو  طولاني ترين شعري كه من هر روز مي خوانم

و عـرفـاني ترين شعري كه من هر روز مي خوانم

من آن درياي مـواجم كه سـر برصخره مي كوبد

تو طوفاني ترين  شعري كه من هر روز مي خوانم

درايـن وحشــت سـرايِ پُر ز نامــردان  نامـحرم      

تو پنهـاني ترين  شعري كه من هر روز مي خوانم

بـرون از شهـر  حســـرت زادگانِ كـور مي داني

بيــابــاني ترين  شعري كه من هر روز مي خوانم

مـن آن مـورِ پريشان خــاطرِ درمـانــده امــا تو

سليمــاني ترين  شعري كه من هر روز مي خوانم

از آن اشكــي كه با يـادِ تو مـي افتــاد دانستــم

كه بارانــي ترين شعري كه من هرروز مي خوانم

...... و گرگ می شوم

    آری که گرگ می شوم و هار می شوم                                                           

بر مرگ گوسفند بسته لبی چنگ می کشم

....آری بزرگ گشته و بی عار می شوم

وقتی که رنگ زمان بی وجود تو               

خاکستری شد ودر انتظار ماند

خورشید پرده به رخسار خود کشید

بر جای جای زمین سایه سار ماند

طوفان درد گران می وزید سخت

بارید بارش باران درد درد

وان دشنه های غم ای پا به پای عشق

دانی که با دل مردان ما  چه کرد........

لبها به یاد تو ای التهاب سبز

خوانَد ترانه ی الغوث والامان

ادرکنی ای گل نرگس بیا  بیا

باغ و بهشت من ای صاحب الزمان

                  ما میوه ی نارسیده کالیم هنوز

تو پاسخ پرسشی و ما روی زمین

                    مانند علامت ســوالیم هنوز

                           به درگاه جنون گهگاه عشقی

از این دلدادگی های مداوم

                          یقین کردم که تو بنگاه عشقی