آمــدی تا که ببینـــی غم کنگــاور چیست ؟

حال ما سخت پریشان و از این بدتر نیست

نبـض این شهر زند روی شمار صد و بیست

وانکه تیمـــار کنـد این تن محزون را کیست

                                           خنده بر لب ولی از خون جگر چشم تر است

                                           خنده ی تلــخ من از گریــه غـم انگیز تر است

قطب گردشگــری منطقه در گرد وغم است

ملک ویران شده ای همچو خرابی بم است

تن شهرم به غـم و درد و عذاب و الم است

هرچه گویم سخن از غربت این شهر کم است

                                            باز تا  قرن فلان مشکل ما پا برجاست

                                            دور باطــل زدن وفعــل قدم رو درجاست

شهــــرم از پایـــه بهم ریختـــه و ویران است

خواجه در فکـر گل و بلبل این بستان است

گویی اصلأ نه که این قسمتی از ایران است

باز، ایرانــــی و ایــران ،نکنــــد تهـــران است

                                            از چه از اصل وطن باز به دور افتادیم

                                             نکند باز روی .. نقطه ی کور افتادیم

قصــه ام غیر پریشـــانی ایـــن ملت نیست

قصه ای جز غم این مردم بی مکنت نیست

سخــن از رونـق اینتـرنت پــر سرعت نیست

بحث کــافی نت و کمبود مکـــان چت نیست

                                            بحث خوابیدن طرحی است که اجرا نشده

                                            بحث تعطیــل مکـانی است که بر پا نشده

چاره مشکل ما صف شکنی می خواهد

کت و شلــوار نه، برتن کفنی می خواهد

دست بــــالا زده بـر سر زدنی می خواهد

خون دل خوردن و دریـــا زدنی می خواهد

                                         سخن اهسته بگوییم که بیرون باد است

                                          آنچــه البتــه بجایــی نرســد فریاد است.